Piç

Malum Hakan Günday romanlarını çok seviyorum. Neredeyse okuduğum hiç bir romanında mutlu son bulunmuyor. Tabii bu biraz da mutlu son kavramından ne anladığınıza bağlı olarak değişiyor. Piç romanında da durum farklı değil…

Piç romanı da diğerlerinde olduğu gibi sorumsuz dört gencin hayatını nasıl harcadıklarını anlatıyor. Aslında anlatılan daha çok ne yapmadıkları… Üstelik ellerinde imkanları varken, aileleri tarafından sevilirken, okumaları için destek verilirken, istedikleri her şeye sahiplerken  onlar hiç bir şeye sahip olmayı tercih ediyorlar…

Yaşamlarını sadece o anı geçirmek üzerine kumuş olan bu dört arkadaş, kaybolmuş ruhları ile sadece nefes almak ve içmek için enerji harcıyorlar..Onlara yardımcı olan insanları sonuna kadar kullanıp hayatlarına devam ediyorlar, tabii yaşadıkları bu şeye hayat denebilirse…

Aslında Piç altında yatan karamsarlık dışında bir noktada uyarılarla dolu… Kendilerinden bile bunalan piçler beraber nefes almaya çalışıyorlar. Çünkü tek başlarına yapabilecekleri hiç bir şey yok…

Ve günün birinde piçler birbirlerinden teker teker ayrılıyor…

Hakan Günday’ın hayal gücünün sınırları beni şaşırtıyor… Bazen kendinden mi bahsediyor acaba diye düşünmeden edemiyorum…

Tavsiye ederim. İyi okumalar