Jose Mauro De Vasconcelos

Zeze’nin çocukluğunu neredeyse bütün ayrıntıları ile hayatımıza kattık.Yıllarla beraber o da büyüdü biz de…

Her genç gibi aşık oldu, hayatının tek aşkı sandığı bir dolu insanı soktu hayatlarımıza.

o yaşlarda hepimiz öyle değil miydik? hayatımıza giren herkesin o büyük aşkımız olacağını sanırdık. Her insanla beraber biz de yıkılırdık. Günlerce ağlar, hayatımıza bir daha kimseyi sokmayacağımıza dair yeminler verirdik. Ve hayatımıza girip biz istemeden çıkan insanların hepsi için aynı şeyi düşünürdük.

Şeker portakalından hatırlarsınız Zeze ailesi tarafından sevgi gösterilmeyen bir çocuktu. Büyüme çağlarında da maalesef bu değişmedi.

Hayat kimi insan için nasıl başlıyorsa o şekilde devam ediyor sanırım. Zeze de maalesef bu çocuklardan biri. Üstelik kendi ailesinde bulamadığı sevgiyi başka bir ailede aramaya çalışan biri.

Evlatlık verildikten sonra tamamen alıştığı hayattan farklı bir hayat yaşanmaya zorlanan, o hayattan herhangi bir beklentisi olmayan birinin yaşadığı andan nasıl mutlu olmasını beklersiniz?

Şeker Portakalı’nı ilk okuduğumda 12 yaşındaydım belki de daha küçüktüm. En çok etkilendiğim kitaptı. Zamanla beni neyin etkilediğini unutmuştum.

Sonrasında bu kitabı tekrar almak ve okumak istedim. Kitaplığımda bulunması gerektiğini hissediyordum. Şans bu ya iş arkadaşım Zeynep yılbaşı hediyesi olarak bana bu kitabı verdiği zaman, uzun zamandır mutlu olmadığım kadar mutlu oldum.

Tekrar bir kitabı okumak pek adetim değildir ama konu “Şeker Portakalı” olduğu zaman işler değişiyor tabii ki.